...

Dosięgłam dna. Teraz tylko ode mnie zależy czy się od niego odbiję, czy na zawszę utonę. Czuję się tak strasznie źle,jak w psychiatryku. Za oknem słońce, ludzie żyją, wciąż zabiegani, a ja? Przeżyłam wiele , ale jeszcze nigdy nie miałam takich problemów sama z sobą. Zawsze byłam silna, a teraz, gdy mam wszystko by być szczęśliwą czuję, że z każdym dniem staczam się coraz bardziej i bardziej.Każdy dzień jest tak samo beznadziejny. Przez moje wieczne problemy z odżywianiem zawalam uczelnie. Przecież zawsze byłam taka ambitna, miałam cele i tyle samozaparcia, wciąż nowe wyzwania. Kurwa a teraz??? tylko się nad sobą użalam, ryczę i całymi dniami siedze w mieszkaniu.Opuszczam wykłady , nie uczę się. Boję się.
Kiedyś pisałam, że przestałam o siebie dbać, teraz doszło do tego, że przestałam się nawet myć. Jak to brzmi, ale w końcu musiałam to z siebie wyrzucić. Ostatni raz myłam się tydzień temu. Brzydzę się siebie, brzydzę się swojego ciała, swojej psychiki. Zauważyłam, że lustro stało się moim wrogiem, waga też. Ostatni raz ważyłam się może w lutym, od 2 miesięcy zauważyłam, że wyraźnie omijam lusta. Nie chodzę na zakupy.Eleganckie ciuchu, które tak zawsze lubiłam, wiszą w szafie a ja codziennie chodzę w tym samym, czarne leginsy i za wielka, szeroka bluzka. Nie lubię siebie. Ludzie na uczelni dziwnie się na mnie gapia, chyba widzą zmiane, bo jeszcze pół roku temu byłam zupełnie inna. Elegancka, pomalowana, zadbana, uśmiechnięta i pełna życia. Jeszcze w październiku podobałam się sobie. Pewnie mało kto przeczytał ten post do końca, ale cieszę się że to napisałam. Wiem, że nie mam daru do pisania, ale czy to jest ważne?

Koniec. To jest moje życie i uda się.Ja w siebie wierze, mimo wszystko.
ps. wymiary się pojawią, niedługo, muszę przełamać swój strach do wagi.